Ferdynand Wspaniały!

A jednak! Rewelacyjne być dzieckiem... albo chociaż "mamusią dyżurną". W teatrze byliśmy... Fantastyczne przedstawienie, pełne śmiechu i czystej radości. Obserwowanie dzieci, tłumaczenie im czym się rożni teatr od kina. Chłoną szczegóły, nazwy i obrazy jak gąbka...
uwielbiam teatr! Skorzystałam z okazji i wyciągnęłam zza kulis koleżankę koleżanki - aktorkę... żeby ją dzieciom z bliska pokazać... że to jednak nie kino trójwymiarowe...
Chcą iść jeszcze... najlepiej na to samo ;)

Powrót Rachitycznego i inne przypadki.

Od mojego ostatniego wpisu wydarzyło się tak wiele, że sama nie wiem od czego mogłabym zacząć... Może tak:

Wesele było, zabawa do białego rana, dziecko wywijało jak szalone ;)

Pierwszy tydzień w szkole, jakoś minął, dziecko się nie zniechęciło.

Potężna awantura w rodzinie, w którą zostałam wciągnięta mimo woli, i od której się zadnią częścią odwróciłam... od awantury rzecz jasna a nie rodziny... chociaż możne i od niej też...

Zaszczytne miejsce w trójce klasowej... możne być jednocześnie ciężko i zabawnie...

Wrócił Rachityczny Kaszelek. W towarzystwie zapalenia zatok i temperatury... Męczący drań...

Nie chce mi się nawet nie chcieć...

P.S. Małż sobie w czasie wczorajszej kolacji łyżeczką od herbaty WYBIŁ ZĄB!! JEDYNKĘ!! JEST SZCZERBATY...

Wiwat Państwo Młodzi!

Ale to dopiero jutro, dziś ostatnie poprawki i lakier dla ślubnego prezentu. Zdjęcia świeżutkie i takie ... moje... Znaczy niepełnosprawne...

Za chwil kilka... za momencik... będę w lesie...

I będę zbierała grzyby do wypęku, do znudzenia i zmęczenia!!! I będę najszczęśliwszym stworzeniem jakie ziemia nosiła!

A jeszcze przed wyjazdem butelka nalewkowa, kupiona w sklepie po... zł.
Robiona dla jednej przemiłej pary.




I do zobaczenia za 10 dni!!

Huston mamy problem...

A nawet dwa... zdaje się, że nie jedziemy do lasu... znaku żadnego Ewkowie nie dają, nawet dymnego. Znaczy stało się coś niedobrego... Niedobrze, oj niedobrze. Żeby ich tylko jakie nieszczęście nie spotkało, bo będzie naprawdę źle...
Szkoda , ale co mamy zrobić? szaty rwać na sobie czy łeb popiołem posypywać?

Z rzeczy pozytywnych: Marysia ma już całą wyprawkę do szkoły, z częścią jej nawet sypia... Plecak z lalką podobną do B zauroczył dzieciątko... Mała zaczęła liczyć dni do rozpoczęcia roku szkolnego. Oby się tylko po pierwszym tygodniu nie zniechęciła i będzie ok.

Odliczanie w toku...

Coraz bliżej wyjazdu, wszystkie sprawy pilne i te mniej pilne załatwiamy już.
Po niedzieli jedziemy do księgarni po podręczniki dla Marysi, do marketu po inne szkolne przydasie, plecak na razie wstrzymany, bo może potem będą fajniejsze albo tańsze te co są baaardzo fajne.
Słoiki już przygotowane na wypadek jakby były grzyby w lesie... jeszcze papierowe torebki (też na wszelki wypadek). W najbliższą sobotę zaczynamy pakowanie... żeby przypadkiem niczego potrzebnego nie zostawiać w domu.

Dumna jestem!

Jestem przeogromnie dumna z mojego dzieciątka!! Taka dumna i taka szczęśliwa jak nie wiem co!
Powodem tej lawiny uczuć jest plomba... tak, tak... jedna mała plomba, założona na jeden mały mleczny ząbek Marysi!
Była dzielna, siedziała spokojnie, nie krzyczała i nie szarpała się. Zachowywała się lepiej niż niejeden dorosły (w tym JA ).
Podczas kolejnej wizyty będzie lakowanie ząbków i kolejna plomba. Ja już jestem zestresowana a co dopiero w następny wtorek będzie!
Troszkę ją zabolało ale mądra kochana Pani Ząbek jej powiedziała, że to ten ostatni robal z zęba się tak trzyma i trzeba go wygonić.
W nagrodę za dzielność Marysia dostała lizaka! Wiem, że to niezbyt mądre, ale jakoś dziecku trzeba osłodzić ten wysiłek i odwagę.